Μεγάλη Ανδαλουσία με Γιβραλτάρ Καλοκαίρι
Μεγάλη Ανδαλουσία με Γιβραλτάρ Καλοκαίρι
Ανακαλύψτε την αυθεντική ψυχή της νότιας Ισπανίας σε ένα ταξίδι γεμάτο ιστορία, πολιτισμό και μοναδικά τοπία. Η Ανδαλουσία, μια περιοχή όπου συναντήθηκαν για αιώνες διαφορετικοί πολιτισμοί, αποκαλύπτει την πλούσια κληρονομιά της μέσα από εντυπωσιακά μνημεία, αραβικά παλάτια, γραφικές πόλεις και ζωντανές παραδόσεις.
Το ταξίδι ξεκινά από τη Μάλαγα, τη λαμπερή πόλη της Costa del Sol και γενέτειρα του μεγάλου ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο. Κατά την περιήγησή μας γνωρίζουμε την ιστορία της πόλης που ιδρύθηκε από τους Φοίνικες τον 8ο αιώνα π.Χ. και πέρασε από τα χέρια Ρωμαίων, Βυζαντινών και Μαυριτανών. Θα δούμε εξωτερικά το εντυπωσιακό φρούριο Αλκαθάμπα, το ρωμαϊκό θέατρο και τον επιβλητικό καθεδρικό ναό της πόλης, πριν συνεχίσουμε προς έναν από τους σημαντικότερους ιστορικούς προορισμούς της Ισπανίας, τη Γρανάδα.
Η Γρανάδα είναι μια από τις πιο ατμοσφαιρικές πόλεις της Ανδαλουσίας, χτισμένη στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα. Το μεγαλύτερο σύμβολό της είναι το παγκοσμίως γνωστό Ανάκτορο της Αλάμπρα, ένα αριστούργημα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής του 14ου αιώνα. Τα ανάκτορα, οι αυλές και τα περίτεχνα διακοσμημένα δωμάτια αποτελούν μοναδικό δείγμα της μαυριτανικής τέχνης. Δίπλα τους απλώνονται οι περίφημοι Κήποι Χενεραλίφε, ένας πραγματικός βοτανικός παράδεισος με νερά, σιντριβάνια και αρωματικά φυτά. Στην πόλη θα ανακαλύψουμε επίσης τη γραφική αραβική συνοικία Αλμπαϊθίν, με τα στενά δρομάκια και τα παραδοσιακά σπίτια, καθώς και τη γειτονιά Σακρομόντε, όπου γεννήθηκε το φλαμένκο.
Συνεχίζουμε προς την ιστορική Κόρδοβα, μια από τις σημαντικότερες πόλεις της μεσαιωνικής Ευρώπης. Στο ιστορικό της κέντρο, που αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, θα θαυμάσουμε τη μοναδική Μεσκίτα, το εντυπωσιακό μνημείο που υπήρξε αρχικά ρωμαϊκός ναός, αργότερα μεγάλο μουσουλμανικό τέμενος και τελικά καθεδρικός ναός. Οι εκατοντάδες μαρμάρινοι κίονες και οι χαρακτηριστικές κόκκινες και λευκές αψίδες δημιουργούν ένα από τα πιο εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά σύνολα στον κόσμο.
Η επόμενη στάση είναι η μαγευτική Σεβίλλη, η καρδιά της Ανδαλουσίας και πόλη που συνδέεται με την ιστορία των μεγάλων εξερευνήσεων. Χτισμένη στις όχθες του ποταμού Γουαδαλκιβίρ, η Σεβίλλη γνώρισε τεράστια ακμή μετά την ανακάλυψη της Αμερικής, όταν έγινε το κέντρο του εμπορίου με τον Νέο Κόσμο. Στην περιήγησή μας θα γνωρίσουμε το ιστορικό κέντρο της πόλης, τη γραφική συνοικία Σάντα Κρουθ, τον εντυπωσιακό καθεδρικό ναό με τον τάφο του Χριστόφορου Κολόμβου και το εμβληματικό καμπαναριό Χιράλδα. Θα δούμε επίσης το βασιλικό παλάτι Αλκάθαρ, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της ισπανικής αρχιτεκτονικής, καθώς και την εντυπωσιακή Πλατεία της Ισπανίας και το πάρκο της Μαρίας Λουίζας.
Το ταξίδι συνεχίζεται προς τη νότια ακτή της Ανδαλουσίας, όπου θα επισκεφθούμε το ιστορικό Κάδιθ, μια από τις αρχαιότερες πόλεις της Ευρώπης, με γραφικά σοκάκια, λευκά σπίτια και θέα στον Ατλαντικό. Από εκεί θα φτάσουμε στο θρυλικό Γιβραλτάρ, το βρετανικό έδαφος που δεσπόζει στο σημείο όπου συναντώνται η Μεσόγειος Θάλασσα και ο Ατλαντικός Ωκεανός. Στον περίφημο Βράχο του Γιβραλτάρ θα απολαύσουμε εντυπωσιακή θέα προς την Αφρική και θα επισκεφθούμε το σπήλαιο του Αγίου Μιχαήλ, ενώ θα δούμε και τους διάσημους πιθήκους που αποτελούν μοναδικό φαινόμενο στην Ευρώπη.
Η εμπειρία ολοκληρώνεται στη Ρόντα, έναν από τους πιο εντυπωσιακούς οικισμούς της Ανδαλουσίας. Η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε δύο βραχώδεις κορυφές που χωρίζονται από το βαθύ φαράγγι Ελ Τάχο και ενώνονται με τη διάσημη Νέα Γέφυρα του 18ου αιώνα. Η Ρόντα είναι επίσης γνωστή για την ιστορική της αρένα ταυρομαχιών, μία από τις παλαιότερες της Ισπανίας.
Ένα μοναδικό ταξίδι που αποκαλύπτει την αυθεντική Ανδαλουσία μέσα από πόλεις γεμάτες ιστορία, παλάτια μαυριτανικής αρχιτεκτονικής, μουσικές φλαμένκο και εντυπωσιακά τοπία της νότιας Ισπανίας.




-
Προορισμός
-
ΑναχωρήσειςΑθήνα
-
Ώρες αναχώρησηςΌπως αγαράφονται στο πλάνο πτήσεων
-
Ώρα επιστροφήςΌπως αγαράφονται στο πλάνο πτήσεων
-
Ημερομηνίες Αναχώρησης06.04, 09.04, 07.05, 14.05, 21.05, 28.05, 15.06, 24.06, 01.07, 08.07, 22.07, 29.07, 05.08, 12.08, 19.08, 02.09, 09.09, 24.09
Περιλαμβάνονται
1η ημέρα: ΑΘΗΝΑ/ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ/ΛΑΡΝΑΚΑ – ΜΑΛΑΓΑ
2η ημέρα: ΜΑΛΑΓΑ (περιήγηση) – ΓΡΑΝΑΔΑ
3η ημέρα: ΓΡΑΝΑΔΑ: περιήγηση και ανάκτορο Αλάμπρα
4η ημέρα: ΓΡΑΝΑΔΑ – ΚΟΡΔΟΒΑ (περιήγηση) – ΣΕΒΙΛΛΗ
5η ημέρα: ΣΕΒΙΛΛΗ (περιήγηση)
6η ημέρα: ΣΕΒΙΛΛΗ (ελεύθερη ημέρα)
7η ημέρα: ΣΕΒΙΛΛΗ –ΚΑΔΙΘ – ΓΙΒΡΑΛΤΑΡ – ΡΟΝΤΑ
8η ημέρα: ΡΟΝΤΑ (περιήγηση) – ΜΑΛΑΓΑ – Πτήση επιστροφής
9η ημέρα: ΑΦΙΞΗ ΣΕ ΑΘΗΝΑ/ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ/ ΛΑΡΝΑΚΑ
Περιλαμβάνονται
Δεν Περιλαμβάνονται
Φλαμένκο Show: Παραστάσεις σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Ανδαλουσίας. Μπορείτε να δειπνήσετε ή να πάρετε ένα ποτό. Κόστος περίπου 40 - 45 € με ποτό και μεταφορά. Προσοχή: • Για την είσοδο στην Αλάμπρα είναι απαραίτητη η επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου. • Για την είσοδο στο ΓΙΒΡΑΛΤΑΡ (Ηνωμένο Βασίλειο) είναι απαραίτητη η επίδειξη ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟΥ (σε ισχύ). Η Αστυνομική Ταυτότητα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΡΚΗΣ.
Σημειώσεις
Το παραπάνω πρόγραμμα είναι ενδεικτικό. Η σειρά των εκδρομών/ξεναγήσεων ενδέχεται να αλλάξει αν κριθεί αναγκαίο, για την καλύτερη εκτέλεση του προγράμματος, χωρίς ωστόσο να παραλειφθεί καμία από τις επισκέψεις που περιγράφονται. Το τελικό ενημερωτικό αποστέλλεται περίπου 3-5 ημέρες πριν από την εκάστοτε αναχώρηση.
Μια εμπειρία από το Γιβραλτάρ
Το ταξίδι μας στο Γιβραλτάρ ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα. Φθάνοντας κιόλας στο αεροδρόμιο, ήρθαμε αντιμέτωποι με το πιο παράξενο θέαμα! Ο διάδρομος προσγείωσης- απογείωσης βρίσκεται στη μέση του πιο πολυσύχναστου δρόμου της χερσονήσου! Ως αποτέλεσμα, η κυκλοφορία των οχημάτων διακόπτεται συχνά προκειμένου να μπορέσουν τα αεροπλάνα να προσγειωθούν. Έτσι λοιπόν, ανακηρύχθηκε ως το πιο επικίνδυνο αεροδρόμιο της Ευρώπης. Όσο για το πώς κατέληξε το Γιβραλτάρ στην Αγγλία; Η στρατηγική θέση της χερσονήσου έκανε αυτό το κομμάτι περιζήτητο και όπως καθετί περιζήτητο πολλοί το διεκδίκησαν μέσα στα χρόνια. Σήμερα το Γιβραλτάρ αποτελεί υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου και αρχηγός κράτους είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ Β’. Το Γιβραλτάρ ήταν γνωστό στους αρχαίους Έλληνες ως Κάλπη και μαζί με το απέναντι βράχο της Θέουτα (αρχαία Αβίλη) στην αφρικανική ακτή σχηματίζουν τις Ηράκλειες Στήλες, τις οποίες, σύμφωνα με τη μυθολογία, έχτισε ο Ηρακλής επιστρέφοντας από τον κήπο των Εσπερίδων. Το σημείο είναι απλά μαγικό. Ο
βράχος της Τζιμπεράλτα -όπως ονομάζουν οι Έλληνες ναυτικοί το Γιβραλτάρ- είναι διάσημος για το ύψος του (πιο ψηλός από τον Πύργο του Άιφελ και το Empire State). Η θέα που προσφέρει στον Κόλπο της Αφρικής είναι απλά συγκλονιστική! Μάλιστα, έχει και μόνιμους κατοίκους που δεν είναι άλλοι από τους πιθήκους Μακάκος Μπάρμπαρι. Ο μύθος λέει, ότι όσο υπάρχουν εκεί οι πίθηκοι θα βρίσκονται εκεί και οι Βρετανοί. Πέραν όμως από το βράχο, περιπλανηθήκαμε στην πόλη -η οποία όντως θυμίζει Αγγλία!
Οι μυθικές Ηράκλειες Στήλες
Οι μύθοι γύρω από τη σπηλιά του Αγίου Μιχαήλ στο βράχο του Γιβραλτάρ είναι αμέτρητοι, ωστόσο η κυρίαρχη είναι αυτή που υποστηρίζει ότι η σπηλιά ήταν οι πύλες του Άδη και η είσοδος για τον Κάτω κόσμο. Ακόμη, πως εκεί υπήρξε η μια από τις Ηράκλειες Στήλες, οι οποίες αποτελούν ίσως τις παλαιότερες φρυκτωρίες. Οι αρχαίοι Έλληνες, πίστευαν ότι βρίσκονταν στην Ιβηρική χερσόνησο, στο σημερινό Γιβραλτάρ. Εκεί θεωρούσαν ότι ήταν η άκρη του κόσμου. Οι Ηράκλειες Στήλες, ήταν δύο στύλοι που είχε στήσει ο Ηρακλής όταν πήγε τα μήλα των εσπερίδων στον Ευρυσθέα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, στο στόμιο του πορθμού που βρίσκονταν οι στήλες υπήρχε μεγάλο νησί δίνοντας αρκετές πληροφορίες για αυτό, κάνοντας μερικούς ερευνητές σήμερα να πιστεύουν ότι ήταν η χαμένη Ατλαντίδα. Τις στήλες λοιπόν αυτές, τις έστησε στις δύο κωμοπόλεις ο ίδιος ο Ηρακλής στις δύο αντικριστές ακτές του σημερινού Γιβραλτάρ. Η μία ήταν στη Αβύλη, στην πλευρά της Αφρικής, και η άλλη στα Γήδειρα στην πλευρά της Ευρώπης. Η επικρατέστερη άποψη για το τι ακριβώς ήταν οι Ηράκλειες Στήλες είναι πως πρόκειται για φάρους που ειδοποιούσαν τα πλοία για το σημείο από το οποίο έπρεπε να στρίψουν, ώστε να μπουν από τον Ατλαντικό Ωκεανό στη Μεσόγειο. Τόσο σημαντικός από άποψη στρατηγικής, χρηστικής και ιστορικής σημασίας ήταν ο ρόλος των Ηράκλειων Στηλών που οι σύγχρονοι Ισπανοί και Πορτογάλοι, μιλώντας περήφανα για την ελληνική επιρροή της εποχής, προβάλουν ως σημαντικό μουσειακό μνημείο τους πύργους αυτούς. Οι αρχαίοι μάλιστα, ονόμαζαν τον πορθμό οι Πύλες
του Ηρακλή και πίστευαν ότι ήταν το τέλος της Δύσης, διότι υπήρχε το αχανές του Ατλαντικού…
Ρόντα: Aνδαλουσιανός έρωτας
Εντυπωσιακοί βράχοι, κτίρια στο χείλος του γκρεμού, ένα φαράγγι που στη θέα του και
μόνο προκαλεί δέος, ένας ποταμός που χωρίζει την πόλη στα δύο και μια επιβλητική
γέφυρα που ενώνει τις δύο πλευρές της. Βρεθήκαμε στη Ρόντα της Ισπανίας, ένα από τα pueblos blancos (λευκά χωριά) της Ανδαλουσίας. Φημισμένη για τη γέννηση της
μοντέρνας ταυρομαχίας και ξακουστή για το φαράγγι «El Tajo», η περιοχή μας έδωσε
εμπειρίες που δύσκολα θα μπορέσουμε να ζήσουμε κάπου αλλού… Με μία σύντομη
περιήγηση στα γραφικά σοκάκια και τη γέφυρα Puente Nuevο, καταλάβαμε αμέσως γιατί η Ρόντα ενέπνευσε τον Χέμινγουεϊ να γράψει το συγκλονιστικό μυθιστόρημα «Για ποιον χτυπά η καμπάνα». Κάναμε ατελείωτες βόλτες στην πιο γραφική πλατεία, την Plaza
Duquesa de Parcent και επισκεφθήκαμε την αρένα ταυρομαχιών Plaza de Toros, μία από τις παλαιότερες και πιο γραφικές της Ισπανίας. Εντυπωσιστήκαμε από την εκκλησία Santa Maria del Mayor – ένα μείγμα γοτθικού και αναγεννησιακού στυλ- τα τείχη της πόλης και τα αραβικά λουτρά. Το σκηνικό στη Ρόντα είναι απλά μαγευτικό…
Φλαμένκο πάθος που χορεύεται…
Το φλαμένκο είναι ένα είδος τραγουδιού, κιθάρας και χορού που καθρεπτίζει την πολύπλοκη ψυχή της Ανδαλουσίας. Οι ρίζες του απλώνονται σε δώδεκα αιώνες και σε τέσσερις διαφορετικές κουλτούρες. Άνθισε στα μέσα του 19ου αιώνα, η ιστορία του όμως φθάνει στην εποχή πριν και μετά τη Ρεκονκίστα (Ανακατάληψη), την ιστορική δηλαδή περίοδο κατά την οποία οι Χριστιανοί βασιλιάδες ανακατέλαβαν την Ισπανία από τους Μουσουλμάνους. Χωρίς τις τέσσερις πηγές του – αραβική, ανδαλουσιανή, σεφαρδιτική (εβραϊκή) και τσιγγάνικη – και τη μοναδική συνύπαρξη και μείξη της κουλτούρας τους, το φλαμένκο δεν θα υπήρχε όπως το ξέρουμε σήμερα. Γιατί όμως αυτή η εκφραστική λαϊκή τέχνη αναπτύχθηκε ειδικά σε αυτή την περιοχή;
Η Ιστορία δείχνει μια ασυνήθιστη ανοχή της διαφορετικότητας των πολιτισμών κατά τη διάρκεια της κατοχής της Νότιας Ισπανίας από τους Μουσουλμάνους Άραβες. Χριστιανοί, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι ζούσαν μαζί για επτά αιώνες και, αν όχι σε απόλυτη αρμονία, τουλάχιστον στις αρχές με πολύ λίγες συγκρούσεις. Κατά τον τελευταίο αιώνα της επανάκτησης των εδαφών από τους Χριστιανούς, τα εναπομείναντα Μουσουλμανικά Βασίλεια έγιναν λιγότερο ανεκτικά προς τον Χριστιανικό πληθυσμό και κάθε φορά που οι Χριστιανοί βασιλείς νικούσαν τους Μουσουλμάνους, υπήρχαν ξεσπάσματα βίας που επισκίαζαν αυτές τις νίκες. Μέσα σε αυτό το ταραχώδες σκηνικό έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτες νομαδικές τσιγγάνικες φυλές της Ισπανίας. Η γλώσσα που μιλούσαν δεν έμοιαζε με καμιά από τις γνωστές λατινικές και οι τρόποι και το ντύσιμό τους ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά του τότε Δυτικοευρωπαϊκού κόσμου. Πιθανότατα προήλθαν από την Ινδία και είχαν ξεκινήσει από την περιοχή Punjab γύρω στο 850 μ.Χ. Για να ελέγξουν τις ξένες επιρροές, οι καθολικοί βασιλείς δημιούργησαν την Ιερή Εξέταση. Όσοι δεν υπάκουαν σε αυστηρούς κοινωνικούς, φυλετικούς και θρησκευτικούς όρους εξορίζονταν, φυλακίζονταν, βασανίζονταν ή δολοφονούνταν. Όσοι συγκρούονταν ή πίστευαν ότι θα διωχθούν από την Ιερά Εξέταση έφευγαν από τη χώρα. Άλλοι κατέφευγαν στις ορεινές απομακρυσμένες και αραιοκατοικημένες περιοχές της Σιέρα Μορένα και της Σιέρα Νεβάδα. Αυτοί οι πρόσφυγες έγιναν γνωστοί με τον αραβικό όρο “φελάγκ μένγκου” (felag mengu) που σημαίνει “φυγάδες χωρικοί”. Στις μικρές νέες κοινότητες των “felag mengu” οι τσιγγάνοι (gitanos), η τέταρτη ισπανική κουλτούρα,
βρήκαν “αδελφές ψυχές”. Η λέξη φλαμένκο πιθανώς να προέρχεται από τους φελάγκ μένγκου.
Η συγχώνευση των Τσιγγάνων με τους Εβραίους, τους Μουσουλμάνους και τους Ανδαλουσιανούς
σε αυτά τα απομακρυσμένα χωριά οδήγησε στην πρώιμη έκφραση του φλαμένκο σχεδόν 350 χρόνια αργότερα. Η διαδικασία αυτή της διασκευής και προσαρμογής συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Αρχικά το φλαμένκο, ως το τραγούδι των φτωχών και των εξορισμένων, δεν παρουσιαζόταν σε κοινό. Κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα άρχισε να παρουσιάζεται σε ντόπιες ταβέρνες με τη συνοδεία κιθάρας και γύρω στο 1850 είχε μπει σε πολλές νέες ταβέρνες – καφέ (cafe cantante). Περισσότερος κόσμος το γνώριζε και είχε χάσει την κακή του φήμη. Οι καλλιτέχνες συνέχισαν να είναι χαμηλής κοινωνικής τάξης, αλλά το φλαμένκο άρχισε να έχει θαυμαστές ανάμεσα στους μορφωμένους και τους πλούσιους. Το φλαμένκο με τη συνοδεία κιθάρας και χορού ήταν πλέον αποδεκτό και πιο προσιτό. Το σόλο παίξιμο της κιθάρας μετατράπηκε από απλή ανάγκη συνοδείας των τραγουδιστών σε μια τέχνη. Κιθαρίστες όπως οι Πάκο Πένια, Πάκο δε Λουθία και Τοματίνο έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστοί. Στο χορό αυτό που μετράει είναι η γοητευτική κίνηση των ποδιών, γι’ αυτό και τα φορέματα με τους
φραμπαλάδες έχουν ένα ψηλό σκίσιμο στο μπροστινό τους μέρος.




