Μια εμπειρία μας από την Αλσατία

Γαλλική επαρχία με γερμανικό DNA, καθώς η περιοχή άλλαξε χέρια πολλές φορές ανά τους αιώνες της ιστορίας της. Ο επισκέπτης της θα βρει τον εαυτό του να αναρωτιέται συχνά σε ποια από τις δύο χώρες βρίσκεται, μια και η ατμόσφαιρα, η αρχιτεκτονική, η κουζίνα και οι άνθρωποι της, μοιράζονται αρμονικά, χαρακτηριστικά και από τις δύο κουλτούρες. Η γεωγραφική της θέση, στο εμπορικό σταυροδρόμι της εύπορης κοιλάδας του Ρήνου, κατέστησαν την περιοχή ιδιαίτερα σημαντική οικονομικά, από την εποχή του Μεσαίωνα. Ερειπωμένα μεσαιωνικά κάστρα και παμπάλαιες εκκλησίες, πανέμορφες πόλεις και χωριά, απέραντοι αμπελώνες που παράγουν κρασιά παγκόσμιας κλάσης και κάτοικοι πιο φιλόξενοι και ανοιχτοί από οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Γαλλίας, κάνουν την Αλσατία μια μοναδική γωνιά της Ευρώπης για να επισκεφτεί κανείς.
Ο «δρόμος του κρασιού» – ο πιο διάσημος στη Γαλλία – που εκτείνεται σε 170 χιλιόμετρα μεταξύ του Στρασβούργου, πρωτεύουσας της επαρχίας και της πόλης της Μιλούζ, διασχίζει περίπου 70 παραμυθένια χωριά και κωμοπόλεις, τα περισσότερα με τα χαρακτηριστικά πολύχρωμα ξυλόδετα σπίτια με τις επικλινείς στέγες, τα λιθόστρωτα σοκάκια και τα ανθισμένα λουλούδια στα παρτέρια. Γευσιγνωσία των εκλεκτών κρασιών των τοπικών οινοποιείων, φαγητό με επιρροές και από τις δύο χώρες, και οι κορυφαίες αλσατικές μπυραρίες, συμπληρώνουν ένα ταξίδι – όνειρο στην καρδιά
της Ευρώπης.

Στρασβούργο

Η «συμπρωτεύουσα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης φιλοξενεί τη δεύτερη έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και είναι μια πανέμορφη πόλη που ακροβατεί ανάμεσα στις δύο, ιστορικά
εναλλασσόμενες ταυτότητές της, την γαλλική και τη γερμανική. Με μεσαιωνικές ρίζες αλλά και έναν σύγχρονο κοσμοπολίτικο αέρα, είναι μια πόλη που προσφέρει ένα μοναδικό μείγμα ιστορίας, κουλτούρας, αρχιτεκτονικής και εξαιρετικής ποιότητας ζωής. Στο Στρασβούργο ο Γουτεμβέργιος έκανε τις πρώτες του δοκιμές με την τυπογραφία και το άγαλμά του, μαζί με τον πανύψηλο καθεδρικό ναό της Παναγίας δεσπόζουν στο κέντρο της πόλης. Ο λαβύρινθος με τα αμέτρητα λιθόστρωτα σοκάκια και τα κανάλια που διακλαδώνονται γύρω από τον ποταμό Ιλ που διασχίζει την πόλη, έχει το επίκεντρό του στο νησί Grande Ile, το κέντρο της μεσαιωνικής πόλης και στην Μικρή Γαλλία {Petite France}, την παλιά συνοικία με τα κουκλίστικα σπίτια αιώνων με τις χαρακτηριστικές στέγες και τα παράθυρα με τα πολύχρωμα λουλούδια – μια βόλτα που δεν χορταίνεις όσες ώρες κι αν της αφιερώσεις. Παραδοσιακά εστιατόρια με επιρροές και από τις δύο χώρες, παλιές μπυραρίες που σερβίρουν τις περίφημες σε όλο τον κόσμο αλσατικές μπύρες και πλωτά μπαρ στα κανάλια της πόλης, προσφέρουν στον επισκέπτη αμέτρητες ποιοτικές επιλογές για φαγητό και διασκέδαση.

Ο μύθος της Λορελάι

Η μαγευτική σειρήνα του Ρήνου και ο γερμανικός ρομαντισμός

Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι η Σειρήνα του γερμανικού ρομαντισμού. Ο μύθος της Λορελάι έχει σημαδέψει τη γερμανική λογοτεχνία, μα περισσότερο απ’ όλα έχει σημαδέψει τον ίδιο τον ποταμό Ρήνο και όσους τον διασχίζουν. Το όνομά της εμφανίζεται για πρώτη φορά στα ευρωπαϊκά γράμματα το 1801, στην ομώνυμη μπαλάντα που έγραψε ο Κλέμενς Μπρεντάνο, ποιητής γεννημένος στην Κόμπλεντς. Ο Μπρεντάνο λοιπόν έγραψε για μια πανέμορφη κοπέλα από το Μπάκαραχ που πικραμένη από την απιστία του αγαπημένου της θέλησε να δώσει τέλος στη ζωή της. Για να την αποτρέψουν από αυτές τις μαύρες σκέψεις, τη συνοδεύουν προς ένα μοναστήρι, ωστόσο εκείνη καθοδόν στέκεται για λίγο πλάι στα βράχια, στην όχθη του Ρήνου, για να ρίξει μια τελευταία ματιά στο κάστρο του αγαπημένου της. Βλέποντάς τον να φεύγει με το άλογό του, χάνει τα λογικά της και απελπισμένη πέφτει στα αφρισμένα νερά του ποταμού. Σε μια παραλλαγή της ιστορίας από τον ίδιο τον Μπρεντάνο παρουσιάζει την απελπισμένη Λορελάι να κάθεται σε έναν βράχο και να χτενίζει τα μακριά, χρυσαφένια μαλλιά της. Με τη μαγευτική ομορφιά της προσελκύει τα καράβια που πλέουν στον Ρήνο κι εκείνα τσακίζονται στα βράχια. Την εικόνα αυτή προσάρμοσε στο δικό του περίφημο ποίημα και ο Χάινριχ Χάινε. Όπως συνήθως συμβαίνει με τους μύθους σε όλο τον κόσμο, παντού κρύβονται ψήγματα αλήθειας και πραγματικών γεγονότων. Το σημείο όπου τοποθετείται ο βράχος της Λορελάι βρίσκεται σε μια περιοχή με δυνατά ρεύματα, όπου ένας μικρός καταρράκτης παράγει θόρυβο που από μακριά ακούγεται σαν μουρμουρητό, ή αν είμαστε κάπως πιο ρομαντικοί, σαν το τραγούδι μιας σειρήνας. Επιπλέον, η φιδογυριστή κίνηση του Ρήνου σ’ αυτή την έκταση δημιουργεί απότομες στροφές με περιορισμένη ορατότητα. Όλα αυτά συνέβαλλαν στη δημιουργία του μύθου που με τον καιρό έγινε
η μεγαλύτερη τουριστική ατραξιόν στην κρουαζιέρα του Ρήνου!

Ρήνος, το ποτάμι του πεπρωμένου

Με μήκος 1.230 χιλιομέτρων και μέση παροχή νερού άνω των 2.000 κυβικών μέτρων το δευτερόλεπτο, ο Ρήνος
(που στη γλώσσα των Κελτών σημαίνει “αυτός που ρέει”, δηλαδή ο Ρέων) είναι ένας από τους σπουδαιότερους ποταμούς της Ευρώπης. Χάρη στο πλάτος και την ορμητικότητά του, αποτελεί μια πλωτή οδό ζωτικής σημασίας για τις πέντε χώρες που διατρέχει. Για τους Γερμανούς, ο Ρήνος είναι το μεγάλο, αιώνιο ποτάμι, γνωστό και ως “ποτάμι του πεπρωμένου”. Στα νερά
του έχουν ταξιδέψει αναρίθμητοι άνθρωποι και χάρη σ’ αυτόν έχουν διαδοθεί θρησκείες, γλώσσες, έθιμα. Ο Ρήνος είναι ωστόσο για τους Γερμανούς πολύ περισσότερο από ένα ανεκτίμητο δώρο της φύσης – είναι ένα εθνικό σύμβολο. Ο ποταμός σχηματίζει πλήθος μαιάνδρων. Στις δυο όχθες του υπάρχουν παραδοσιακοί οικισμοί και κωμοπόλεις που βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τη φύση.Κατάφυτοι αμπελώνες κατηφορίζουν στις απότομες πλαγιές των λόφων και από αυτούς παράγεται το φημισμένο κρασί του Ρήνου. Πάνω από σαράντα μεσαιωνικά κάστρα και παλάτια δεσπόζουν στην κοιλάδα κάνοντας το σκηνικό να μοιάζει παραμυθένιο. Σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν υπάρχουν συγκεντρωμένα σε μια τόσο μικρή έκταση τόσο πολλά μεσαιωνικά κτίσματα. Η κοιλάδα του Ρήνου αποτελούσε μήλον της έριδος από τα μεσαιωνικά χρόνια, λόγω των διοδίων και των δασμών που πλήρωναν τα διερχόμενα πλοία στους εκάστοτε ηγεμόνες. Κι εκείνοι, για να έχουν τον γεωπολιτικό έλεγχο της περιοχής και να γεμίζουν το θησαυροφυλάκιό τους, φρόντιζαν να κτίζουν
σε νευραλγικά σημεία επιβλητικούς καστρόπυργους, πολλοί από τους οποίους διατηρούνται σε άριστη κατάσταση.

Χαϊδελβέργη, η διανοούμενη της Γερμανίας

Πόλη των τεχνών και των γραμμάτων, των
φιλοσόφων και του πανεπιστημίου. Η Χαϊδελβέργη κρατά τη δική της, εξέχουσα, θέση στα γερμανικά γράμματα και στηρίζει στον πολιτισμό και την κουλτούρα της το παρόν και το μέλλον της. Σκεφτείτε πως σε μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων οι 30.000 είναι φοιτητές, συνεχίζοντας και εδραιώνοντας μία παράδοση που θέλει τη
Χαϊδελβέργη φυτώριο διανοουμένων.
Ο θρύλος λέει λοιπόν πως όλοι εκείνοι που κάποτε άνοιξαν τους ορίζοντές τους στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης διέσχιζαν την πόλη και περνώντας από την Παλιά Γέφυρα (Alte Brücke) έφταναν στην άλλη όχθη του ποταμού Νέκαρ, συνεχώς συλλογισμένοι και βυθισμένοι στις
σκέψεις τους. Η διαδρομή που ακολουθούσαν αποτυπώθηκε εντέλει στη λαϊκή θυμοσοφία ως Οδός των Φιλοσόφων (Philosophenweg), ένα μονοπάτι περίπου 2 χλμ. που κάθε εν εξελίξει επιστήμονας της πόλης έχει διαβεί εκατοντάδες φορές. Θα περίμενε λοιπόν κανείς πως με τέτοια αφοσίωση στα γράμματα να έχει η πόλη για έμβλημά της κάτι αντίστοιχο: ένα βιβλίο, έναν κονδυλοφόρο, κάτι τέλος πάντων που να εκφράζει την αγάπη της για τη γνώση. Ο
επίσημος θυρεός λοιπόν της πόλης είναι βέβαια ο λέοντας, συνηθισμένο έμβλημα στην Κεντρική Ευρώπη, το πραγματικό όμως σήμα-κατατεθέν της Χαϊδελβέργης είναι μία… μαϊμού! Ναι, δεν διαβάσατε λάθος! Το μπρούντζινο άγαλμα μιας μαϊμούς που βρίσκεται στην Παλιά Γέφυρα τοποθετήθηκε εκεί ήδη από τον 14ο αιώνα (μία πέτρινη εκδοχή της αρχικά) για να «τρομοκρατεί» όποιον έμπαινε στην πόλη με όχι και τόσο ευνοϊκές διαθέσεις. Σήμερα φυσικά πρωταγωνιστεί στις αναμνηστικές φωτογραφίες και δεν υπάρχει σέλφι-φαν που να μην έχει τραβήξει τη δική του πόζα μαζί της. Λένε μάλιστα πως αν την αγγίξεις, τότε σύντομα ο δρόμος σου θα σε φέρει ξανά στη Χαϊδελβέργη, ενώ αν ακουμπήσεις και τον καθρέφτη που κρατάει, τότε σε περιμένουν πλούτη! Θα δοκιμάσετε;

Ρομαντικός Δρόμος
Ένα «παιδί» των μαχών

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει μόλις τελειώσει και τα συμμαχικά στρατεύματα κινούνται από τη νότια Βαυαρία προς το κέντρο της ηττημένης πλέον Γερμανίας. Είναι στρατιώτες που έχουν ζήσει τον πιο σκληρό πόλεμο της Ιστορίας, τσακισμένοι από τις στερήσεις, τους βομβαρδισμούς, τη φρίκη του πολέμου. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια μπορούν να περπατούν χωρίς τον φόβο των στούκας κι αυτό από μόνο του είναι μεγάλο κέρδος. Καθώς βαδίζουν από τη νότια προς την κεντρική Γερμανία, την ανακούφιση διαδέχεται η έκπληξη: ό δρόμος τους περνά μέσα από δεκάδες χωριά και κωμοπόλεις που όχι μόνο δεν άγγιξε ο πόλεμος, αλλά και ο ίδιος ο χρόνος φαίνεται να τις άφησε να μείνουν για λίγο ακόμα εκεί στα χρόνια του Μεσαίωνα! Παραμυθένια χωριά, σπίτια με τις χαρακτηριστικές ξυλοδεσιές, κατακόκκινες στέγες και περιποιημένοι κήποι γεμάτοι λουλούδια – χωριά και χωριουδάκια μέσα σε πανέμορφη φύση, βγαλμένα λες από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμμ.

Βρυξέλλες

Οι Βρυξέλλες θεωρούνται μία από τις πιο όμορφες πόλεις της Ευρώπης. Πέρα από το κέντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων και γεγονότων, είναι και μια πόλη γραφική, με πλακόστρωτα σοκάκια και τόσα γοτθικά και σε μπαρόκ ρυθμό κτίρια, που κατευθείαν θα σε μεταφέρει σε άλλες εποχές. Η πλατεία της, Grand Place, είναι μία από τις ομορφότερες της Ευρώπης και θα σας ενθουσιάσει με την αρχιτεκτονική των κτιρίων που την περιβάλλουν, όπως το Δημαρχείο, το Μέγαρο των Αρτοποιών και άλλα. Θα μαγευτείτε ακόμη περισσότερο επισκεπτόμενοι πόλεις και χωριουδάκια έξω από το κέντρο, όπως είναι η Γάνδη και η Μπρυζ. Πέρα από την ομορφιά αυτών των πόλεων θα σας ενθουσιάσει και η φύση της περιοχής. Η νύχτα στις Βρυξέλλες δεν είναι ποτέ ήσυχη. Στο Βέλγιο αγαπούν πολύ την τζαζ και οι κάτοικοί της είναι πολύ φιλότεχνοι. Σε πολλά μπαράκια θα μπορέσετε να απολαύσετε ζωντανή μουσική, καθώς και τις υπέροχες βέλγικες μπίρες σε μεγάλη ποικιλία, αφού η χώρα παράγει πάνω από 300 διαφορετικούς
τύπους μπίρας. Για άλλο ένα ακόμα προϊόν είναι γνωστό το Βέλγιο και αυτό δεν είναι άλλο από τη σοκολάτα. Ναι, είστε στη χώρα της σοκολάτας! Μοναδική ευκαιρία για να απολαύσετε την αγαπημένη
σας λιχουδιά σε όλο της το μεγαλείο και στην καλύτερη ποιότητα.

Λουξεμβούργο

Το Λουξεμβούργο μπορεί να είναι μια από τις μικρότερες χώρες του κόσμου, αυτό όμως δεν το καθιστά “μικρό” σε ομορφιά και οικονομία. Το ένα τρίτο της χώρας αποτελείται από δάση και κατάφυτα λιβάδια. Στις πλατείες οι μπάντες παίζουν μουσική μέρα νύχτα. Το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων είναι πολύ υψηλό – και πως να μην είναι άλλωστε, αφού σε αυτή τη μικρή χώρα το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης γίνεται πραγματικότητα. Μετανάστες, τραπεζίτες και ρομαντικοί φυσιολάτρες συμβιώνουν δημιουργικά.

Μπρυζ, από τον Μεσαίωνα στο σήμερα

Είναι μια πόλη παραμυθένια. Τόσο παραμυθένια που χλευάστηκε στην απολαυστική κινηματογραφική κωμωδία «Στην Μπρυζ» (2008) με πρωταγωνιστή τον Κόλιν Φάρελ. Όμως και πάλι, ενώ γελούσες στην ταινία με τη μεσαιωνική γραφικότητά της, δεν μπορούσες να μην τη θαυμάσεις. Αυτό είναι η Μπρυζ μια ζωγραφιά άλλης εποχής που σε συνεπαίρνει στο σήμερα.
Η μείζων μεσαιωνική αρχιτεκτονική της πόλης, λοιπόν, παραμένει ανέπαφη. Το ιστορικό της κέντρο της τελικά αναγορεύτηκε σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2000. Οπότε σε κάθε βόλτα μας εκεί, στους δρόμους, στα κανάλια και στα στενά της ερχόμαστε σε επαφή με πανέμορφα κτήρια που μοιάζουν με έργα τέχνης. Ένα από αυτά είναι ο Ναός «Της Παναγίας Μας» με το περίφημο κωδωνοστάσιο που φτάνει τα 122,3 μέτρα − ένα από τα ψηλότερα κτίσματα από τούβλα στον κόσμο. Στο χοροστάσιο του ναού υπάρχει η «Παναγία Βρεφοκρατούσα», του Μικελάντζελο. Θεωρείται ότι είναι το μοναδικό γλυπτό του μεγάλου καλλιτέχνη της Αναγέννησης που τοποθετήθηκε εκτός Ιταλίας όσο εκείνος ήταν εν ζωή. Γενικώς το πιο διάσημο αξιοθέατο της Μπρυζ είναι το καμπαναριό του 13ου αιώνα, που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης. Αυτό αρχικά υπήρξε θησαυροφυλάκιο και στη συνέχεια παρατηρητήριο. Περιλαμβάνει 48 καμπάνες τις οποίες λειτουργεί ειδικός χειριστής που εργάζεται σε μόνιμη βάση. Αυτός σε τακτά χρονικά διαστήματα δίνει κοντσέρτα καμπανοκρουσιών που ακούγονται σε όλη την πόλη! Επίσης, όποιος θέλει μπορεί να ανεβεί τα 366 σκαλοπάτια του καμπαναριού και να απολαύσει τη θέα από τα 83 μέτρα. Άλλη ατραξιόν της Μπρυζ είναι η ρωμαιοκαθολική βασιλική του Ιερού Αίματος που χτίστηκε τον 12 αιώνα. Στεγάζει το λείψανο του Ιερού Αίματος που σύμφωνα με ισχυρισμούς ανήκει στον Ιωσήφ της Αριμαθαίας.

Ποιος είναι όμως ο Ιωσήφ της Αριμαθαίας; Υπήρξε μέλος του Μεγάλου Συνεδρίου της Ιερουσαλήμ, εύπορος και μυστικός μαθητής του Ιησού, που φέρεται να αντιτάχθηκε στη καταδίκη Του και σύμφωνα με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (27:57-60), μετά τον θάνατο του Ιησού ζήτησε από τον Πόντιο Πιλάτο την άδεια να αποκαθηλώσει το νεκρό σώμα από τον Σταυρό, προκειμένου να το προετοιμάσει για τον ενταφιασμό στον παραχωρούμενο, από τον ίδιο τον Ιωσήφ, λαξευτό τάφο, πιθανώς οικογενειακό. Το λείψανο του Ιερού Αίματος βρίσκεται στο ανώτερο παρεκκλήσι και ήρθε στην πόλη μετά τη Δεύτερη Σταυροφορία από τον Κόμη της Φλάνδρας Τιερί της Αλσατίας (1099- 1168). Κάθε χρόνο οργανώνεται περιφορά του στους δρόμους της πόλης. Την περιφορά ακολουθούν περισσότεροι από 1.600 κατοίκους πολλοί από αυτούς ντυμένοι με κοστούμια εποχής ως ιππότες ή σταυροφόροι. Τέλος, ένα ακόμη ορόσημο της πόλης είναι το Μουσείο Γκρόνινγκε, το οποίο καλύπτει έξι αιώνες φλαμανδικής και βελγικής δημιουργίας αρχίζοντας με μία σημαντική συλλογή ζωγραφικών έργων του Γιαν βαν Αϊκ και φτάνοντας μέχρι τις απαρχές της μεταπολεμικής σύγχρονης τέχνης. Γιατί η τέχνη δεν σταματάει ποτέ! Και πόλεις όπως η Μπρυζ το αποδεικνύουν.