Γιόμο Κενιάτα

Ο Γιόμο Κενιάτα γεννήθηκε στο Ιτσαβέρι το 1893 από γονείς χωρικούς της Φυλής των Κικούγιου και πέθανε τον Αύγουστο του 1978. Το 1914 βαφτίστηκε χριστιανός με το χριστιανικό όνομα Τζόνστοουν. Πολύ αργότερα υιοθέτησε ο ίδιος για μικρό του όνομα το Γιόμο, που στη γλώσσα της φυλής του σημαίνει «Φλεγόμενο δόρυ».

Αρκετά νωρίς εισήλθε στην πολιτική ζωή της χώρας παίζοντας πολύ σημαντικό ρόλο: το 1922 έγινε γραμματέας της Kikuyu Central Association, υποστηρίζοντας επιτυχώς τα δικαιώματα του λαού του επί των γαιών τους που είχαν ιδιοποιηθεί οι Ευρωπαίοι και το 1929 προΐστατο της αντιπροσωπείας των Κικούγιου στο πλαίσιο της Hilton Commission. Από το 1931 μέχρι το 1946 έζησε στη Μεγάλη Βρετανία, στο Λονδίνο, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του, παίρνοντας πτυχίο στην ανθρωπολογία. Δημοσίευσε αρκετά βιβλία και ήταν από τους οργανωτές του 5ου Παναφρικανικού Συνεδρίου, που έγινε στο Μάντσεστερ το 1945.

Σκοπός της ζωής του έγινε η ανεξαρτησία της χώρας του και όλων των αφρικανικών χωρών και έτσι το 1946 επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου έγινε ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός του νεοσύστατου εθνικού κινήματος με το όνομα Kenya African National Union (ΚΑΝU), του οποίου το 1947 εκλέχθηκε πρόεδρος.

Το 1952, μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης των Μάου Μάου, ο Κενιάτα, υποκινητής και αρχηγός του κινήματος, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τις βρετανικές αρχές σε επτά χρόνια φυλάκιση, που κατόπιν μετατράπηκαν σε εκτόπιση σε μια απομακρυσμένη περιοχή των βορείων συνόρων. Από εκεί επέστρεψε το 1961 χάρη στη λαϊκή πίεση και τη δράση του ΚΑΝU, το οποίο εξασφάλισε την πλειοψηφία στο Νομοθετικό Συμβούλιο και έθεσε ως όρο για τη συμμετοχή στην κυβέρνηση την απελευθέρωση του Κενιάτα. Αφού επανέκτησε τα αξιώματά του, έπαιξε σημαντικό ρόλο στις συνταγματικές διαβουλεύσεις του 1962 και του 1963, προωθώντας τις μεταρρυθμίσεις που οδήγησαν την Κένυα στην αυτοδιοίκηση και αργότερα, στις 12/12/1963, στην ανεξαρτησία.

Αφού εκλέχθηκε πρωθυπουργός, ο Κενιάτα έγινε επίσης ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας, μόλις το νεαρό κράτος έγινε Προεδρική Δημοκρατία (12/4/1964). Το… καπέλο του έχει μείνει ιστορικό σε ολόκληρη την Αφρική.

Εθνικό Πάρκο Σαμπούρου

Στις όχθες του ποταμού Εγουάσο Νίρο απλώνεται το θαύμα αυτό της Κένυας, το
Εθνικό Πάρκο Σαμπούρου. Πρόκειται για ένα καταφύγιο έκτασης 165 τετραγωνικών
χιλιομέτρων το οποίο αποτελεί σπίτι για εκατοντάδες άγρια ζώα και σπάνια είδη όπως η Ζέβρα του Γκρέβυ, η Σομαλική Στρουθοκάμηλος και η «δικτυωτή»,
καμηλοπάρδαλη. Λιοντάρια, τσιτάχ και αφρικανική λεοπάρδαλη είναι επίσης μερικά από τα ζώα που ζουν εδώ.

Υπάρχουν, επίσης, περισσότερα από 350 είδη πουλιών που βρίσκουν καταφύγιο
στο Εθνικό Πάρκο Σαμπούρου.

Το σίγουρο είναι ότι το σαφάρι στον βιότοπο αυτό του Σαμπούρου είναι μια μοναδική εμπειρία που θα μας μείνει αξέχαστη!

Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΣΑΦΑΡΙ ΚΑΙ ΣΤΟ LODGE

The Wild thing
Ώρα για Αφρικάνικο Σαφάρι

Η ημέρα ξεκινά. Η καλύτερη ώρα της ημέρας για σαφάρι. Πολύ πρωινό ξύπνημα με ένα λαμπερό αφρικάνικο χαμόγελο και μια ζεστή κούπα καφέ, για να παρακολουθήσουμε τις “μεγάλες γάτες” όσο είναι ακόμα εν δράσει. Αργότερα, με τη ζέστη, θα κρυφτούν στη δροσιά για να απολαύσουν τη σιέστα τους και εμείς θα επιστρέψουμε στο λόντζ.

Νωχελικά με την αυγή το πάρκο ξυπνά. Τσίχλες και μπουλμπούλ κάνουν αισθητή την παρουσία τους με ήχους. Τα αδύναμα καλέσματά τους καλύπτονται από τους βαθείς λαρυγγισμούς που βγάζουν οι χήνες πετώντας χαμηλά σε όλη την περιοχή. Μακριές ουρές από γκνου σαν τους επιβάτες ενός τρένου που περιμένουν να επιβιβαστούν εμφανίζονται μέσα από το υπόλευκο φως.  Στο βάθος ένα κοπάδι ελεφάντων δίνει την εικόνα ενός μεγαλιθικού μνημείου. Η καλύτερη ώρα της ημέρας για σαφάρι. Τώρα που οι άγριοι «κάτοικοι» της σαβάνας είναι στην πιο ενεργητική τους ώρα. Επιβιβαζόμαστε  στα τζιπ και παρακολουθούμε τη φύση με ευλαβική σιωπή. Θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τους «ενοίκους» του: λιοντάρια, καμηλοπαρδάλεις, ρινόκεροι, ζέβρες, αγριογούρουνα, αντιλόπες, γαζέλες, στρουθοκάμηλοι και αγέλες γκνου.

Μετά το πρωινό σαφάρι, επιστροφή στο lodge για μεσημεριανό και ολιγόωρη ξεκούραση

Το μεσημέρι η φύση ηρεμεί στην Αφρική. Θα ξεχυθούμε πάλι το απόγευμα, γύρω στις 16.30, σε αυτό το πανηγύρι θηρευτών και θηραμάτων. Ζέβρες κινούνται πλάι στον δρόμο σκορπίζοντας σκόνη με τις οπλές τους. Παρατηρούμε πώς γνέφουν καθώς περπατούν. Είναι μια μορφή επικοινωνίας. Καθησυχάζουν η μία την άλλη. Καθώς ο ήλιος κατεβαίνει ένα λιοντάρι καταβροχθίζει το θήραμά του. Μόλις τελειώνει, ένα σμήνος από γύπες βουτά από το γειτονικό δέντρο και αρχίζει τη μάχη για ένα κομμάτι σάρκας. Ο κυρίαρχος γύπας κερδίζει τη μάχη, αλλά απωθείται από έναν αετό. Η αέναη μάχη δυνατού και αδυνάτου στη φύση.

Επιστροφή στο lodge για βραδινό

Στο τέλος της ημέρας, ένα ζεστό μπάνιο, ένα ποτό πλάι στην αναμμένη φωτιά και δείπνο κάτω από τα αστέρια και στη συνέχεια κουβεντούλα για τις εμπειρίες που ζήσαμε μέχρι τα βλέφαρά μας να κλείσουν κουρασμένα. Αύριο μια διαφορετική εμπειρία μας περιμένει.
Θα ακούσουμε τα λιοντάρια, θα δούμε τον ήλιο να ανατέλλει σαν μια τεράστια κόκκινη φούσκα και στο τέλος θα μείνουμε με μια θλίψη, για όλα εκείνα τα ξημερώματα που ίσως έχουμε χάσει…