Βαρκελώνη Απευθείας απο Ηράκλειο

Βαρκελώνη

Η φλογερή πρωτεύσουσα της Καταλονίας

Μοναδική αρχιτεκτονική, ιστορικά μνημεία, καλλιτεχνική κληρονομιά, ποδόσφαιρο, ζωντανές γειτονιές για βόλτες και nightlife αλλά και συναρπαστική γαστρονομία. Η πυκνοκατοικημένη Βαρκελώνη είναι μάλλον η πιο κοσμοπολίτικη ισπανική πόλη. Ισπανική είπαμε; Πρωτεύουσα της Καταλονίας για να είμαστε πολιτικά ορθοί, αφού οι ντόπιοι θεωρούν την περιφέρεια αυτή ξεχωριστή χώρα και μιλούν τη δική τους γλώσσα. Η μαγεία της Βαρκελώνης σε καταλαμβάνει ήδη όταν την πλησιάζεις με το αεροπλάνο! Είναι η πιο τέλεια δομημένη πόλη στον κόσμο χάρη στον χαρισματικό πολεοδόμο Ιλντεφόνς Σερντά ι Σινιέρ ο οποίος το 1850 σχεδίασε και δόμησε την κεντρική περιοχή Εσάμπλε (δηλαδή επέκταση). Από ψηλά βλέπεις τα οικοδομικά τετράγωνα 113 επί 113 μέτρων χωρισμένα από λεωφόρους 20 μέτρων άριστα τακτοποιημένα με κομμένες γωνίες για τις άμαξες… και καταλαβαίνεις αμέσως ότι μόλις προσγειωθείς θα δεις μπροστά σου κάτι μοναδικό. Και το βλέπεις. Κάθε κτήριο είναι κι ένα έργο τέχνης. Γοτθικό, Νεογοτθικό, Σουρεαλιστικό, Μοντερνιστικό… Το ίδιο και τα πάρκα. Η πόλη είναι ένα ζωντανό μουσείο. Με τη σφραγίδα των άφταστων αρχιτεκτόνων Αντόνι Γκαουντί και ΛιουίςΝτομένεκ ι Μοντανέρ. Αλλά και των σπουδαίων ισπανών ζωγράφων που γεννήθηκαν και έζησαν εκεί όπως ο Νταλί, ο Μιρό και ο Πικάσο. Εν ολίγοις την περπατάς και δεν προλαβαίνεις να μετράς τα μνημεία της UNESCO. Αλλά η Βαρκελώνη δεν είναι απλώς μνημειακή… Είναι μια πόλη ολοζώντανη. Με μεσογειακό ταμπεραμέντο, με κέφι, με άποψη. Είναι μια πόλη πρότυπο όμορφης, δημιουργικής και καλής ζωής. Δεν χορταίνεις τις βόλτες στα περίφημα πασέο της, η Γοτθική Συνοικία σε μεταφέρει στο πλούσιο ιστορικό παρελθόν της, το
Πουέρτο Ολύμπικο, με τις άψογα αξιοποιημένες ολυμπιακές εγκαταστάσεις σου δείχνει ότι οι άνθρωποι εκεί
θέλουν να κοιτούν πάντα μπροστά, το πάρκο του κάστρου Μοντχουίκ σου δίνει την ευκαιρία να τη θαυμάσεις ολόκληρη από ύψωμα με μια ματιά, ενώ το φρούριο του 17ου αιώνα που βρίσκεται στην κορυφή του (πας με τελεφερίκ) σου μιλάει και για τη σκοτεινή ιστορία της πόλης. Στέγασε για τρεις αιώνες φυλακή και τόπο βασανιστηρίων και εκτελέσεων των Καταλανών. Φυσικά η Βαρκελώνη προσφέρει και αθλητισμό – το στάδιο της Μπαρτσελόνα ή αλλιώς Καμπ Νου για τους ποδοσφαιρόφιλους θεωρείται «ναός»!
Και τέλος, Βαρκελώνη σημαίνει διασκέδαση. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ. Σε κάθε γωνιά της πόλης: στις πλατείες, στα βουλεβάρτα, στη Ράμπλα, στις παραθαλάσσιες ζώνες, στα δρομάκια. Η δε κουζίνα της είναι μαγική: από τις καντίνες μέχρι τα εστιατόρια με τα θαλασσινά. Κι αν σας αρέσει το nightlife εδώ θα βρείτε ό,τι τραβάει η ψυχή σας. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μία πόλη για να μην την ξεχάσει ποτέ;

Girona m’enamora!*

*«Η Χιρόνα με κάνει να την ερωτεύομαι» (στίχος παραδοσιακού τραγουδιού της Καταλωνίας)
Απέχει μόλις μια ώρα από τη λαμπερή Βαρκελώνη, είναι μια από τις ωραιότερες πόλεις της Ιβηρικής, κι ωστόσο
μόνο οι φανατικοί της Ισπανίας (και της Καταλωνίας) τη γνωρίζουν. Είναι η Χιρόνα, η πόλη των τριών ποταμών,
με τα χρωματιστά σπίτια και τη γέφυρα του Αιφελ!
Zιρόνα (ή Τζιρόνα) στα καταλανικά, και Χιρόνα στα καστιλιάνικα ισπανικά, είναι η τελευταία μεγάλη πόλη πριν τα
Πυρηναία και τα σύνορα με τη Γαλλία. Κέντρο της και αφετηρία της εξερεύνησης είναι η περίκλειστη Πλατεία
Ανεξαρτησίας (Plaça del aIndependència), η μεγαλύτερη πλατεία της πόλης, με το νεοκλασικό της στιλ έτσι
όπως το διαμόρφωσε ο καταλανός αρχιτέκτονας Marti Sureda στα μέσα του 19ου αι. Ανά πάσα ώρα της ημέρας
(και της νύχτας) η πλατεία σφύζει από κίνηση, χάρη και στα πολλά εστιατόρια που υπάρχουν στις στοές της.
Η πιο χαρακτηριστική εικόνα της πόλης πάντως είναι οι χρωματιστές προσόψεις των σπιτιών στις όχθες του
ποταμού Ουνιάρ. Είναι το ένα από τα τρία ποτάμια που τη διασχίζουν, μα το μοναδικό που διατρέχει το ιστορικό
κέντρο της πόλης. Το κοντράστ των έντονων χρωμάτων και η εικόνα του Καθεδρικού ναού στο φόντο είναι χωρίς
αμφιβολία η πιο εμβληματική εικόνα της Χιρόνα. Καθώς ο ποταμός δεν είναι πλωτός, η σύνδεση ανάμεσα στις
όχθες γίνεται μόνο με γέφυρες. Η πιο σπουδαία από αυτές είναι η κατακόκκινη σιδερένια γέφυρα Palanques
Vermelles, ή απλώς «Γέφυρα του Άιφελ». Η αλήθεια είναι πως τη σχεδίασή της είχε αναλάβει η εταιρεία του
διάσημου Γάλλου αρχιτέκτονα και όχι απαραίτητα ο ίδιος, μα αυτό λίγη σημασία έχει. Περνώντας τη, μπαίνει στην
καρδιά της παλιάς πόλης. Το καλύτερα διατηρημένο κομμάτι της μεσαιωνικής πόλης είναι η Εβραϊκή Συνοικία ή
Call (Καλλ), ένας αληθινός λαβύρινθος από στενά καλντερίμια, στοές, καμάρες και συνεχή σταυροδρόμια.
Μια επιβεβλημένη βόλτα είναι ο γύρος των ρωμαϊκών τειχών, η Παλιά Δύναμη όπως λέγονται (VellaForça). Ένα
μικρό κομμάτι των σημερινών τειχών είναι στ’ αλήθεια ρωμαϊκά, το μεγαλύτερο τμήμα τους κατέρρευσε λόγω
σεισμών, για να επεκταθεί αργότερα, στα χρόνια του Μεσαίωνα.
Το highlight της παλιάς πόλης είναι ωστόσο ο Καθεδρικός ναός της Παναγίας, και κυρίως η ιστορία που τον
συνοδεύει. Ο ναός άρχισε να χτίζεται το 1386, υπό τις οδηγίες του αρχιτέκτονα Pere Sacoma. Σε αντίθεση με τις
επιταγές της εποχής, ο Sacoma ήθελε να χτίσει τον ναό με ένα κλίτος (αντί 3 όπως συνηθιζόταν), και με μεγάλο
τρούλο, ώστε να είναι περισσότερο στέρεος. Στην Εκκλησία δεν άρεσαν τα σχέδιά του, τον κατηγόρησε κάποια
στιγμή για ματαιοδοξία και αλαζονεία, τον απάλλαξε από τα καθήκοντά του και επέβαλλε τη συνέχιση των έργων
με με τρία κλίτη. 29 χρόνια αργότερα, ο ναός δεν είχε ακόμη τελειώσει. Η Εκκλησία κατάλαβε ότι το αρχικό σχέδιο
ήταν πιο γρήγορο και πιο φτηνό, και τα σχέδια άλλαξαν ξανά: ο ναός θα είχε μόνο ένα κλίτος. Το 1428 ένας
σεισμός μεγέθους 9 Ρίχτερ ισοπεδώνει τη Χιρόνα, και από τα λίγα κτίρια που μένουν όρθια είναι ο Καθεδρικός,
έτσι όπως τον είχε φανταστεί ο Sacoma… Το ένα και μοναδικό κλίτος είναι το 2ο μεγαλύτερο στην Ευρώπη, μετά
τον Άγιο Πέτρο στο Βατικανό, με πλάτος περίπου 22 μέτρα!

Εορταστική Βαρκελώνη Δεκέμβριος - Ιανουάριος

Μια εμπειρία από τη Βαρκελώνη

Η πρωτεύουσα της Καταλωνίας βρίσκεται
πάντα στην κορυφή της λίστας των
ευρωπαϊκών προορισμών κάθε ταξιδιώτη, για δεκάδες λόγους και απολύτως δικαιολογημένα. Το μεσογειακό κλίμα, η
ιδιαίτερη κουλτούρα, τα αμέτρητα αξιοθέατα, οι πανέμορφες παραλίες, η παγκόσμιας κλάσης κουζίνα και η κορυφαία νυχτερινή ζωή – ένα ατελείωτο πάρτι – είναι μόνο λίγοι από αυτούς. Ο καθένας θα ανακαλύψει στην πορεία τους δικούς του προσωπικούς λόγους που θα τον κάνουν να αγαπήσει αυτή την πόλη και να θέλει να την επισκεφτεί ξανά και ξανά. Οι αρχιτεκτονικοί θησαυροί της Βαρκελώνης πάνε πίσω χιλιάδες χρόνια, ενώ η μυθική Σαγράδα Φαμίλια και τα άλλα παραμυθένια κτήρια του Γκαουντί καθώς και τα εκπληκτικά μουσεία Πικάσο και Μιρό είναι μόνο λίγα από τα εκθαμβωτικά αξιοθέατα της πόλης. Ο γαλήνιος και καταπράσινος λόφος Μοντζουίκ με την υπέροχη θέα, η πολύβουη λεωφόρος Λας Ράμπλας, η Γοτθική Συνοικία και η γραφική Μπαρσελονέτα συναγωνίζονται για να κερδίσουν τον χρόνο  του επισκέπτη, ενώ τα αμέτρητα τάπας μπαρ με τις πεντανόστιμες τοπικές λιχουδιές και τα εξαιρετικά κρασιά σε τιμές που εκπλήσσουν ευχάριστα, γίνονται τα αγαπημένα καταφύγια για ξεκούραση και ανεφοδιασμό ανάμεσα στις ατελείωτες βόλτες στην πόλη, που οι περισσότεροι ερωτεύονται κεραυνοβόλα τη στιγμή που πατούν το πόδι τους εκεί.

SALVADOR DALÍ

Το όνειρο στην πραγματικότητα

«Όταν ήμουν έξι χρονών ήθελα να γίνω
μάγειρας. Όταν ήμουν επτά, ήθελα να
γίνω Ναπολέων. Από τότε, οι φιλοδοξίες
μου συνέχισαν να μεγαλώνουν». Ο Σαλβαδόρ Νταλί (1904-1989) είναι από τις πιο εμβληματικές φυσιογνωμίες του παγκόσμιου πολιτισμού, και σίγουρα από
τις πιο αναγνωρίσιμες. Μέγιστος εκπρόσωπος του σουρεαλισμού, εξαιρετικά ταλαντούχος, αλαζονικός και με υπερμεγέθη αυτοτεκτίμηση, καθ’ ομολογίαν «τρελός» και συνάμα μη αντιγράψιμος, ο Νταλί σημάδεψε ολόκληρο τον 20ο αιώνα. Το έργο του στη ζωγραφική είναι μοναδικό, ασχολήθηκε όμως επίσης με τη γλυπτική, τη μόδα, ακόμα και τον κινηματογράφο. Η αγάπη του για τα μουστάκια ήταν παροιμιώδης, όσο και η αδιάλειπτη προσπάθειά του να μετουσιώσει τα όνειρά του σε έργα τέχνης, εναρμονίζοντας τεχνικές και επινοώντας νέες, ένας αληθινός πρωτοπόρος.

ANTONI GAUDÍ

Μια ιδιοφυία

Αν πρέπει να βρεις μία λέξη που δεν θα
ταίριαζε ποτέ στον Αντόνι Γκαουντί (1852-
1926), σίγουρα θα ήταν «συμβατικός». Η
μεγαλύτερη μορφή της Καταλωνίας (και
ολόκληρης της Ισπανίας) στην αρχιτεκτονική, ή τουλάχιστον η πιο αναγνωρίσιμη, ο Αντόνι Γκαουντί σημάδεψε με το πέρασμά του τον 20ο αιώνα, ξεκινώντας από την εποχή που το κίνημα των Modernistes σήμαινε την καλλιτεχνική αναγέννηση της Καταλωνίας. Δημιούργησε τα πιο εμβληματικά κτίρια της Βαρκελώνης, όπως η Κάζα Μπατλιό (Casa Battló), η Κάζα Μιλά (Casa Milà), το Πάρκο Γκουέλ (Parc Güell) και φυσικά το σήμα- κατατεθέν της καταλανικής πρωτεύουσας, την Σαγράδα Φαμίλια, που βρίσκεται ακόμη υπό κατασκευή.